ការពាររបួសគុនខ្មែរ៖ ស្មងជើង កដៃ និងស្មាក្នុងការហាត់

ការបង្ការចាប់ពីសេចក្តីសម្រេចហាត់បន្ទាប់

អ្នកប្រដាល់មិនចាំបាច់រង់ចាំរបួសធ្ងន់មុនកែការហ្វឹកហាត់ទេ។ ស្មងជើងឈឺម្តងហើយម្តងទៀត កដៃឈឺរាល់វគ្គវាយបាវ ឬស្មាធ្វើឱ្យទម្រង់ដាល់ប្រែប្រួល អាចបង្ហាញការមិនសមគ្នារវាងតម្រូវការបច្ចុប្បន្ននិងសមត្ថភាពរាងកាយ។ បង្ការមានន័យថាសង្កេតឱ្យទាន់ កែផែនការ និងរកការវាយតម្លៃសមស្រប។ វាមិនមែនសន្យាថាបង់មួយ លំហាត់ពន្លាតមួយ ឬទម្លាប់ធ្វើឱ្យរឹងមួយ នឹងធ្វើឱ្យរាងកាយគ្មានរបួស។

មគ្គុទ្ទេសក៍នេះបញ្ចូលព័ត៌មានឆ្អឹងនិងសន្លាក់របស់ AAOS ជាមួយសេចក្តីឯកភាព IOC ស្តីពីបន្ទុកកីឡា។ ប្រភពទាំងនេះមិនមែនការសាកល្បងបញ្ជាក់ថាវិធីណាមួយកាត់របួសគុនខ្មែរប៉ុន្មានភាគរយទេ។ តម្លៃគឺគ្រោងគិតរឹងមាំ៖ តម្រូវការដដែលៗត្រូវការស្តារ អាការៈបន្តត្រូវការពិនិត្យ និងការស្តាររបួសត្រូវសមនឹងមនុស្ស។ ឧទាហរណ៍ខាងក្រោមជាការអនុវត្តទូទៅ មិនមែនរោគវិនិច្ឆ័យឬកម្មវិធីព្យាបាលផ្ទាល់ខ្លួន។

បីតំបន់ មានសំណួរផ្សេងគ្នា

ស្មងជើង៖ កុំចាត់គ្រប់ការឈឺជាការសម្របខ្លួន

AAOS ពន្យល់ការឈឺស្មងជើងដោយប្រើហួសជាបញ្ហាទាក់ទងតម្រូវការហាត់ដដែលៗ រួមទាំងការប្តូរភាពញឹកញាប់ រយៈពេល និងកម្លាំង។ ស្នាមជាំពីការប៉ះទង្គិច ការឈឺស្មងជើងពីប្រើហួស និងរបួសឆ្អឹងពីបន្ទុកមិនមែនឈ្មោះដូចគ្នា។ គ្រូអាចដឹងពេលណាឈឺ ប៉ុន្តែការពិពណ៌នាលើអ៊ីនធឺណិតមិនអាចកំណត់រោគវិនិច្ឆ័យ។ ឈឺឆ្អឹងកន្លែងជាក់លាក់បន្ត ឈឺកាន់តែខ្លាំង ឬឈឺក្រៅពេលហាត់ គួរបញ្ឈប់ទម្លាប់ទាត់កាន់តែខ្លាំងដើម្បីជម្នះ។

រត់ លោតខ្សែ លោតខ្លួន និងទាត់បាវ សុទ្ធតែបន្ថែមតម្រូវការលើជើងក្នុងថ្ងៃតែមួយ។ បន្ថែមរត់ព្រមជាមួយបន្ថែមការទាត់ អាចមើលទៅជាគោលដៅពីរ ប៉ុន្តែជើងដដែលទទួលទាំងពីរ។ ពិនិត្យបន្ទុកសរុប។ បើសមស្រប អាចជំនួសការប៉ះទង្គិចដោយសកម្មភាពស្រាលដែលមិនឈឺ ខណៈរកការណែនាំ។ កុំប្តូរទៅសកម្មភាពផ្សេងដែលនៅតែឈឺ គ្រាន់តែដើម្បីរក្សាចំនួនហាត់។

វាយស្មងជើងនឹងវត្ថុរឹង ឬធ្វើឱ្យជាំជាញឹកញាប់ មិនមែនជាផ្លូវចាំបាច់ដែលភស្តុតាងទាមទារសម្រាប់ភាពរឹងមាំ។ ការហាត់បន្តិចម្តង ស្តារ និងគ្រូត្រួតពិនិត្យបច្ចេកទេសជាជម្រើសមានមូលដ្ឋានជាង។ ព័ត៌មានរបួសឆ្អឹងពីបន្ទុករបស់ AAOS ពន្យល់ថាបន្ទុកដដែលដោយមិនជួសជុលគ្រប់អាចបន្តទៅរបួស។ ការឈឺមិនគួរក្លាយជាការប្រឡងភាពស្មោះត្រង់ចំពោះក្លឹប។

កដៃ៖ បង់ជួយទ្រទ្រង់ មិនមែនធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ

ការបត់ឬបង្វិលខ្លាំងអាចរងរបួសកដៃ។ AAOS ព្រមានថាអាការៈដូចគ្រេចស្រាលអាចលាក់ការបាក់ឆ្អឹង រួមទាំងឆ្អឹងស្កាហ្វូអ៊ីដតូចក្នុងកដៃ។ ដូច្នេះឈឺបន្តគួរពិនិត្យ ទោះហើមតិច។ អាចក្តាប់ដៃបានមិនបញ្ជាក់ថាវាយដោយសុវត្ថិភាពទេ។ ព័ទ្ធបង់តឹងជាងមុនមិនអាចឆ្លើយថាឆ្អឹងឬសរសៃចងខូចឬអត់។

សម្រាប់ការហាត់ធម្មតា គ្រូអាចពិនិត្យភាពសមនៃស្រោមដៃ ភាពស្រួលបង់ និងទិសដៃជាមួយកំភួនដៃពេលវាយអាវុធស្គាល់។ នេះជាការពិនិត្យបច្ចេកទេស មិនមែនធានាមិនរបួស។ ប្តូរឧបករណ៍ចាស់ឬមិនសម ហើយកុំរុំតឹងរហូតស្ពឹកឬមានកង្វល់លំហូរឈាម។ ឧបករណ៍ទ្រកដៃរឹងរបស់កីឡាផ្សេងមិនគួរយកមកកែសម្រាប់វាយដោយគ្មានការណែនាំសមស្រប។

ភាពនឿយហត់សំខាន់ ព្រោះទម្រង់គ្រប់គ្រងនៅដើមអាចខូចនៅចុង។ កាត់វគ្គបាវពេលទិសកដៃខុសដដែល ជំនួសបន្ថែមកម្លាំងដើម្បីប៉ះប៉ូវ។ បើឈឺបន្តក្រោយអាវុធឬដួល ត្រូវឈប់សកម្មភាពបង្ក ហើយពិនិត្យ។ ផ្លូវត្រឡប់ហាត់អាស្រ័យរោគវិនិច្ឆ័យ មិនមែនបទពិសោធន៍មិត្តដែលមើលទៅដូចគ្នាពីក្រៅ។

ស្មា៖ គ្រប់គ្រងស្រួលមុនបន្ថែមចំនួន

កម្មវិធីស្មារបស់ AAOS ដែលអ្នកជំនាញ ASES ពិនិត្យ ឱ្យសង្កត់លើការតាមដានរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត និងកុំមើលរំលងការឈឺពេលហាត់។ លំហាត់ទាំងនោះជាធនធានទូទៅ មិនមែនវេជ្ជបញ្ជាផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់អ្នកប្រដាល់គ្រប់រូប។ ស្មាឈឺអាចត្រូវវិធីខុសពីស្មាមានសុខភាពល្អដែលគ្រាន់តែចង់បន្ថែមកម្លាំង។ ចម្លងកម្មវិធីស្តារទាំងមូលដោយមិនពិនិត្យ អាចខកខានភាពខុសគ្នានេះ។

មើលការប៉ះប៉ូវពេលដាល់ លើកដៃការពារ និងអាវ៉ង់។ គ្រូអាចកាត់ចំនួនឬជ្រើសការងារមិនបង្កអាការៈ ប៉ុន្តែខ្សោយឬឈឺបន្តត្រូវការមតិវេជ្ជសាស្ត្រ។ កុំបង្ខំដៃឆ្លងកម្រិតឈឺដោយហៅថាហាត់ភាពបត់បែន។ កម្តៅនិងបន្ថែមបន្តិចម្តងគាំទ្រការត្រៀម ដោយមិនធ្វើឱ្យការឈឺជាសញ្ញានៃការខិតខំ។

ធ្វើឱ្យផែនការសប្តាហ៍មើលឃើញ

IOC ពិចារណាបន្ទុកលើសពីវគ្គតែមួយ។ កត់វគ្គធ្ងន់ ការប៉ះទង្គិច ការគេងរំខាន និងឱកាសស្តារក្នុងសៀវភៅសាមញ្ញ។ កាលវិភាគប្រកួតឬធ្វើដំណើរកើនរហ័សអាចប្តូរអ្វីដែលរាងកាយទ្រាំបាន។ មិនចាំបាច់បំលែងបញ្ជីជាសមីការសកលទេ គោលដៅដំបូងគឺបង្ហាញការប្រែប្រួលដែលគ្រូនិងកីឡាករអាចភ្លេច។

• ប្តូរតម្រូវការធំម្តងមួយនៅពេលអាចធ្វើបាន។
• ថ្ងៃស្រាលត្រូវស្រាលពិត មិនលាក់ការបន្ថែមទឹកខ្លាំង។
• ពិនិត្យថាអាការៈល្អឡើង ដដែល ឬកាន់តែធ្ងន់រវាងវគ្គ។
• បញ្ចូលអាហារ គេង និងសម្រាកជាផ្នែកផែនការ។
• រកការពិនិត្យពេលឈឺបន្តឬមុខងារប្រែ ជំនួសការទាយញឹកញាប់។

អ្វីដែលការបង្ការអាចសន្យាបានដោយស្មោះត្រង់

កម្មវិធីសមហេតុផលអាចកែលម្អសេចក្តីសម្រេច ប៉ុន្តែមិនលុបហានិភ័យកីឡាប៉ះទង្គិច។ ឧបករណ៍ បច្ចេកទេស និងកាយសម្បទា ដោះស្រាយផ្នែកផ្សេងគ្នា។ គ្មានអ្វីអាចលុបការសង្ស័យរបួស ឬអនុញ្ញាតបន្ទុកលើសការស្តារឡើយ។ កុំអះអាងភាគរយកាត់របួសជាក់លាក់ លុះត្រាការសិក្សាពិតសាកល្បងវិធីនោះក្នុងក្រុមពាក់ព័ន្ធ។

លទ្ធផលមានតម្លៃគឺកីឡាករហ៊ានប្រាប់អាការៈ និងគ្រូព្រមកែវគ្គ។ វប្បធម៌នេះរក្សាការហាត់បន្តបានប្រសើរជាងបង្ខំឱ្យគ្រប់ទឹក។ ការថែស្មងជើង កដៃ និងស្មា ដូច្នេះជាការងាររាងកាយផង និងទំនាក់ទំនងផង៖ សង្កេតការប្រែប្រួល ឆ្លើយតបឆាប់ និងត្រឡប់តាមមុខងារពិតនិងការណែនាំមានសមត្ថភាព។