ការទាត់គុនខ្មែរ និងការហាត់ជើងដោយគ្រប់គ្រងបន្ទុកត្រឹមត្រូវ

ការទាត់ត្រូវបញ្ចប់ដោយអាចការពារនិងចលនាបន្តបាន

ការទាត់តាមរង្វង់មិនកើតពីជើងដែលទាត់តែមួយមុខទេ។ ជើងទ្រ ត្រគាក ដងខ្លួន និងជើងទាត់ត្រូវធ្វើការតាមលំដាប់ ហើយនាំអ្នកត្រឡប់ទៅជំហរដែលអាចដើរ ឬការពារបាន។ បើទាត់ប៉ាវឮខ្លាំង ប៉ុន្តែបញ្ចប់ដោយសេ បែរខ្នង ឬមិនអាចឆ្លើយតបចលនាបន្ទាប់បាន បច្ចេកទេសនោះនៅខ្វះការគ្រប់គ្រង។ ការចាប់ផ្ដើមនិងការយកជំហរត្រឡប់មានសារៈសំខាន់ដូចពេលប៉ះគោលដៅ។

ពាក្យ Teat ក្នុងអាសយដ្ឋានទំព័រនេះជាពាក្យស្វែងរក មិនមែនការបញ្ជាក់អក្ខរាវិរុទ្ធឡាតាំងផ្លូវការរបស់គុនខ្មែរឡើយ។ ខ្លឹមសារប្រើការពិពណ៌នាចលនាដូចជា ទាត់តាមរង្វង់ ធាក់ លើកស្មងការពារ និងយកជើងត្រឡប់។ មេរៀនពី Evolve, Pineapple MMA និង Gabriel Varga ជួយប្រៀបធៀបការបង្រៀន។ ប្រភពវេជ្ជសាស្ត្រកីឡាជួយពន្យល់បន្ទុកនិងការស្ដារខ្លួន មិនអះអាងថាការហាត់អាចធ្វើឱ្យស្មងមិនរងរបួសទេ។

កំណត់ចម្ងាយ មុនបន្ថែមការបង្វិលត្រគាក

ចាប់ផ្ដើមពីជំហរដែលអាចបោះជំហាន ឬលើកជើងខាងណាក៏បានដោយមិនធ្លាក់លំនឹង។ ជង្គង់មិនជាប់រឹង ក្បាលនៅក្នុងទីតាំងមើលឃើញ ហើយដៃត្រៀមធ្វើការ។ គ្រូគួររៀបចំចម្ងាយលើប៉ាវឬបាវទាត់ឱ្យស្មងប៉ះតាមដែលគ្រោង មិនឱ្យអ្នកលូកចុងជើងតាមគោលដៅឆ្ងាយ។ នៅជិតពេកក៏អាចធ្វើឱ្យចលនាត្រគាកនិងជើងជាប់។ ចម្ងាយសមរម្យត្រូវកែតាមរាងកាយរបស់អ្នកហាត់។

ជើងទ្រគួរបង្វិលជាមួយត្រគាក មិនឱ្យបាតជើងជាប់ដីហើយបង្ខំខ្លួនខាងលើបង្វិលរហូតជង្គង់មិនស្រួល។ រៀនយឺត ដើម្បីឱ្យគ្រូឃើញទិសជើងនិងការបង្វិលទាំងមូល។ បង្កើនល្បឿនពេលនៅរក្សាទម្រង់បាន។ ជំហានតូចអាចជួយតម្រឹមមុំ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់កំណត់មុំដូចគ្នាសម្រាប់គ្រប់មនុស្សទេ ព្រោះប្រវែងជើង ចលនាត្រគាក និងចម្ងាយគោលដៅខុសគ្នា។

ភ្ជាប់ការបង្វិល ការប៉ះ និងការពារផ្នែកខាងលើ

ត្រគាកនាំជើងទៅតាមផ្លូវ មិនបោះជើងតែឯងខណៈដងខ្លួននៅរឹង។ ការប៉ះដោយស្មងត្រូវទៅលើឧបករណ៍សមស្រប ហើយស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រង។ ដៃម្ខាងទៀតនៅការពារតំបន់មុខ។ គ្រូអាចបង្រៀនចលនាដៃខាងជើងទាត់ដើម្បីជួយលំនឹង ប៉ុន្តែមិនមានន័យថាត្រូវទម្លាក់ដៃទាំងពីរ ឬបែរភ្នែកចេញពីដៃគូនោះទេ។

កម្ពស់ទាត់ជាបញ្ហានៃការសម្របរាងកាយ មិនមែនតម្រូវឱ្យអ្នកទើបហាត់ទាត់ដល់ក្បាលជាមុន។ ចាប់ផ្ដើមត្រឹមកម្ពស់ដែលគ្រប់គ្រងបាន រួចពង្រីកតាមសមត្ថភាព។ កុំប្រើការផ្អៀងខ្លួនខ្លាំង ឬបង្ខំតាមការឈឺ ដើម្បីឱ្យជើងឡើងខ្ពស់។ ការទាត់កម្ពស់មធ្យមដែលអាចយកជំហរត្រឡប់បាន មានតម្លៃជាងការទាត់ខ្ពស់ដែលធ្វើឱ្យបាត់សមត្ថភាពការពារ។

ការយកជើងត្រឡប់ត្រូវមានក្នុងគ្រប់លើក

បន្ទាប់ពីប៉ះប៉ាវ អ្នកត្រូវនាំជើងមកវិញ មើលឃើញមុខ និងអាចបោះជំហានបន្ត។ មិនគួរប្រញាប់ទាត់លើកទីពីរដើម្បីលាក់លំនឹងដែលបាត់។ អ្នកកាន់ប៉ាវអាចផ្អាកខ្លីឱ្យគ្រូពិនិត្យការយកជំហរត្រឡប់។ នៅពេលមូលដ្ឋានល្អ ទើបបន្ថែមសញ្ញាស្រោមដៃដែលឱ្យអ្នកលើកដៃការពារក្រោយទាត់។ ត្រូវព្រមព្រៀងសញ្ញានេះជាមុន មិនវាយតបដោយមិនជូនដំណឹងទៅអ្នកចាប់ផ្ដើមដែលកំពុងហត់។

ការទាត់ខុសគោលដៅក៏គួររៀនក្នុងទីធ្លាទូលាយ និងល្បឿនទាបក្រោមការណែនាំ។ អ្នកហាត់ត្រូវយល់ការគ្រប់គ្រងការបង្វិល នៅពេលគ្មានប៉ាវទប់ជើង។ កុំសាកទាត់ពេញកម្លាំងក្បែរដៃគូ។ ការខុសគោលដៅមិនចាំបាច់នាំឱ្យបាត់ជំហរជានិច្ចទេ។ បើខ្លួនបង្វិលបន្តមិនអាចឈប់បាន ត្រូវបន្ថយកម្លាំងនិងទំហំចលនា មុនភ្ជាប់ជាឈុតទាត់។

យល់គោលបំណងរបស់ការទាត់នីមួយៗ

ការទាត់តាមរង្វង់ធ្វើដំណើរតាមមុំកោង ខណៈការធាក់ចូលត្រង់ជាង និងអាចប្រើគ្រប់គ្រងចម្ងាយក្នុងស្ថានភាពសមរម្យ។ គោលបំណងមិនដូចគ្នាទេ។ សម្រាប់ការធាក់ ចាប់ផ្ដើមពីការលើកជើងដែលមានលំនឹង លាតទៅតាមគោលដៅដែលបានកំណត់ រួចដកជើងនិងដាក់មកវិញ។ កុំចាក់ជង្គង់ទ្រឱ្យរឹង ឬដេញធាក់គោលដៅដែលថយរហូតខ្លួនពុះទៅមុខដោយមិនគ្រប់គ្រង។

គោលដៅទាប ដងខ្លួន និងខ្ពស់បង្កើតសំណួរការពារខុសគ្នា។ គួរយល់ផ្លូវចលនាសិន មុនប្ដូរកម្ពស់ច្រើន។ គ្រូកាន់ប៉ាវអាចជ្រើសគោលដៅឱ្យអ្នកអានសញ្ញានិងជ្រើសចលនាត្រឹមត្រូវ ដោយមិនចាំបាច់បន្ថែមកម្លាំង។ ទីតាំងប៉ាវក្នុងលំហាត់មិនមែនជាការបញ្ជាក់ថាតំបន់នោះស្របច្បាប់ក្នុងការប្រកួតគ្រប់ប្រភេទទេ។ ជាពិសេស កុំប្ដូរទៅវាយសន្លាក់ជង្គង់ ពេលគោលដៅផ្លាស់ពីកន្លែងដើម។

លើកស្មងការពារ និងចេញចម្ងាយដោយមានមូលដ្ឋាន

ការលើកស្មងការពារត្រូវការចង្វាក់និងលំនឹង។ ចាប់ផ្ដើមពីការមើលសញ្ញាដោយគ្មានការប៉ះ រួចទើបប្រើឧបករណ៍ការពារស្មងសមរម្យ និងការប៉ះស្រាលតាមដែលគ្រូកំណត់។ ពេលលើកជើង ភ្នែកនិងដៃនៅធ្វើការ ហើយពេលដាក់ជើងចុះត្រូវនៅឈរមាំ។ នេះមិនមែនជាការប្រកួតបុកស្មងថាអ្នកណាទ្រាំបានច្រើនទេ។ លើកជើងខ្ពស់មិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ បើជើងទ្រសេឬមើលដៃគូមិនឃើញ។

ការបោះជំហានចេញពីចម្ងាយត្រូវមានទីធ្លា និងជំហរដែលអាចបន្តបាន។ កុំឆ្លងជើងរហូតជាប់ ឬបែរខ្នងទៅដៃគូ។ រៀនការដកខ្លួន ការលើកស្មង និងដៃការពារដាច់ដោយឡែក មុនភ្ជាប់ទៅសញ្ញាដែលទាយពិបាកជាង។ ពេលហាត់ការពារហើយវាយតប ត្រូវពិនិត្យការដាក់ជើងចុះនិងលំនឹង មុនបង្កើនល្បឿនឆ្លើយតប។

ការហាត់ស្មងមានន័យថាបន្ទុកសមរម្យ និងពេលស្ដារខ្លួន

ការសម្របខ្លួនសម្រាប់កីឡាគួរកើតពីបន្ទុកដែលបន្ថែមបន្តិចម្ដង និងមានពេលស្ដារខ្លួន។ វាមិនមែនការទាត់ដើមឈើ បុកជាមួយដប ដំបង ឬយកវត្ថុរឹងរមៀលសង្កត់ឆ្អឹងដើម្បីបំបាត់អារម្មណ៍ឈឺទេ។ ការធ្វើរបួសដោយចេតនាទាំងនេះមិនមែនជាជំហានចាំបាច់ក្នុងការរៀនទាត់។ បាវនិងប៉ាវទន់សមរម្យអាចកែការប៉ះបាន ខណៈវត្ថុរឹងមិនផ្ដល់ដែនគ្រប់គ្រងដូចគ្នា។

ព័ត៌មានពី American Academy of Orthopaedic Surgeons ពន្យល់ថាបន្ទុកដដែលៗដែលលើសសមត្ថភាពស្ដារខ្លួន អាចពាក់ព័ន្ធនឹងរបួសឆ្អឹងដោយសម្ពាធសន្សំ។ ការប្ដូរភាពញឹកញាប់ រយៈពេល និងកម្លាំងត្រូវមើលរួមគ្នា។ នេះមិនមែនជាហេតុផលឱ្យបង្ករបួសតូចៗដោយចេតនា ហើយក៏មិនផ្ដល់រូបមន្តចំនួនទាត់ ឬកាលវិភាគថាស្មងនឹងរឹងរួចនៅថ្ងៃណាមួយទេ។

រាប់បន្ទុកពេញសប្ដាហ៍ មិនរាប់តែការទាត់

ការរត់ លោតខ្សែ ហាត់ទម្ងន់ ប៉ាវ និងសាកបច្ចេកទេសជាគូក្នុងសប្ដាហ៍តែមួយ សុទ្ធតែជាផ្នែកនៃបន្ទុកសរុប។ កត់តែចំនួនទាត់អាចធ្វើឱ្យមើលរំលងអ្វីដែលទើបបន្ថែម។ សាកកត់សកម្មភាពថ្មី កម្រិតនឿយហត់ដែលមានអារម្មណ៍ និងអាការៈក្នុងឬក្រោយហាត់។ បើបន្ថែមវគ្គមួយ ត្រូវពិនិត្យសកម្មភាពផ្សេងទៀត ជំនួសការដាក់គ្រប់យ៉ាងបន្ថែមពីលើគ្នា។

ការគេង អាហារគ្រប់គ្រាន់ និងការទុកចន្លោះវគ្គជាផ្នែកនៃការរៀបចំស្ដារខ្លួន។ ប៉ុន្តែភាពសមរម្យនៅអាស្រ័យលើអាយុ បទពិសោធន៍ សុខភាព និងបន្ទុករយៈពេលមុន។ ក្បួនបន្ថែមភាគរយដូចគ្នាសម្រាប់គ្រប់គ្នាមិនធានាសុវត្ថិភាពទេ។ អ្នកដែលត្រឡប់ពីរបួសគួរតាមការវាយតម្លៃអ្នកជំនាញសុខភាព មិនតាមការប្រកួតប្រជែងហាត់ក្នុងអ៊ីនធឺណិត។

លំហាត់វាស់គុណភាព មុនបរិមាណ

តារាងនេះជាក្របខណ្ឌបង្រៀន មិនមែនវេជ្ជបញ្ជា ឬកាលវិភាគឡើងកម្រិតទេ។ ការរីកចម្រើនអាស្រ័យលើគុណភាពនិងការស្ដារខ្លួន មិនមែនចំនួនថ្ងៃដែលបានហាត់តែមួយ។ កុមារនិងយុវជនត្រូវទទួលបន្ទុកដែលគ្រូកែតាមអាយុ មិនចម្លងតារាងមនុស្សពេញវ័យអាជីព។ ពិនិត្យបាវនិងប៉ាវផង៖ ឧបករណ៍ដែលរឹងខុសធម្មតាឬខូច មិនមែនជាឧបករណ៍សាកភាពក្លាហានទេ។

អារម្មណ៍ឈឺជាព័ត៌មានដែលត្រូវយកចិត្តទុកដាក់

ព័ត៌មានពី American Academy of Pediatrics និងអង្គការវេជ្ជសាស្ត្រកីឡាបង្ហាញថាការឈឺស្មងអាចមានមូលហេតុច្រើន ពីបញ្ហាបន្ទុកសន្សំដល់របួសឆ្អឹង។ អត្ថបទមិនអាចធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំនួសការពិនិត្យបានទេ។ បើឈឺបន្ត ឈឺកាន់តែខ្លាំង ចុចឈឺត្រង់ចំណុចមួយ ហើម ឈឺពេលសម្រាក ឬដើរលំបាក ត្រូវបញ្ឈប់សកម្មភាពបុកប៉ះ ហើយសុំការវាយតម្លៃ។ មិនត្រូវទាត់បន្ថែមដើម្បីសាកថាអាចទ្រាំបានឬអត់។

កុំលាក់អាការៈ ឬចាត់ទុកថាស្ពឹកជាសញ្ញាជោគជ័យ។ អ្នកឈឺអាចត្រូវប្ដូរសកម្មភាព ឬផ្អាកការប៉ះតាមយោបល់អ្នកជំនាញ។ សមត្ថភាពបន្តហាត់នៅខែក្រោយមានតម្លៃជាងបង្ខំឱ្យចប់វគ្គថ្ងៃនេះ។ ចំពោះយុវជន ត្រូវឱ្យអាណាព្យាបាលដឹង និងសួរអ្នកជំនាញសុខភាពពេលអាការៈមិនបាត់។ ការរាយការណ៍តាមពិតជាផ្នែកនៃវិន័យកីឡា។

តភ្ជាប់ការហាត់ទៅបទបញ្ជាកម្មវិធីដែលនឹងប្រកួត

បទបញ្ជា KOMBAT Kun Khmer ឆ្នាំ ២០២៦ កំណត់គោលដៅទាត់ដែលអនុញ្ញាត ហាមការវាយត្រង់ចូលសន្លាក់ជង្គង់ក្នុងលក្ខណៈដែលបានកំណត់ និងដាក់លក្ខខណ្ឌការចាប់ជើងហើយវាយតប។ នេះជាច្បាប់របស់កម្មវិធី KOMBAT មិនមែនក្បួនសកលគ្រប់សង្វៀនគុនខ្មែរទេ។ ONE បែងចែកក្របខណ្ឌមួយថៃនិងឃីកបុកស៊ីង ដូច្នេះត្រូវពិនិត្យអ្នករៀបចំកម្មវិធីពិត មុនសន្និដ្ឋានថាចលនាណាមួយអនុញ្ញាត។

• ពិនិត្យជំហរ ចម្ងាយ និងការយកជើងត្រឡប់ មុនបន្ថែមកម្លាំង។
• ប្រើប៉ាវ បាវ និងឧបករណ៍សមរម្យតាមសកម្មភាព។
• បន្ថែមបន្ទុកដោយមើលការហាត់ទាំងមូលក្នុងសប្ដាហ៍។
• មិនបង្ករបួសឆ្អឹងដោយចេតនា ឬបង្ក្រាបអារម្មណ៍ឈឺដើម្បីបន្ត។
• ស្គាល់គោលដៅស្របច្បាប់ និងឈប់តាមបញ្ជាអាជ្ញាកណ្ដាល។

ការទាត់ល្អគួរទុកឱ្យអ្នកនៅអាចជ្រើសចលនាបន្ទាប់។ ការហាត់ស្មងគួរគាំទ្រសមត្ថភាពនោះ មិនធ្វើឱ្យរបួសក្លាយជាគោលដៅ។ សិក្សាបន្តនៅ បច្ចេកទេសគុនខ្មែរ និង ជំហរចម្ងាយជិតនិងការប្រើជង្គង់ ដោយមានគ្រូដែលអាចវាយតម្លៃចលនារបស់អ្នកផ្ទាល់។