គុនខ្មែរចម្ងាយជិត៖ ជំហរ ការចាប់ និងជង្គង់មានការគ្រប់គ្រង

ជំហរមានតម្លៃជាងការទាញខ្លាំង

ក្នុងចម្ងាយជិត ការទាញដៃគូខ្លាំងមិនមានប្រយោជន៍ទេ ប្រសិនបើខ្លួនឯងបាត់លំនឹងជាមុន។ ជើង ក្បាល ដៃ និងដងខ្លួនត្រូវធ្វើការជាមួយគ្នា។ ពេលលើកជង្គង់ អ្នកហាត់ស្ថិតលើជើងតែមួយបណ្ដោះអាសន្ន ដូច្នេះជំហរដែលមើលទៅរឹងមាំពេលឈរអាចបាត់បង់ភ្លាម។ សំណួរដំបូងគឺ៖ តើអាចមើលឃើញ ដកដង្ហើម បោះជំហាន និងយកជើងត្រឡប់បានទេ?

ពាក្យ warfare ក្នុងអាសយដ្ឋានទំព័រមិនមែនជាការណែនាំឱ្យបង្ករបួសដៃគូទេ។ ខ្លឹមសារនេះសម្រាប់កីឡាដែលមានការព្រមព្រៀង គ្រូត្រួតពិនិត្យ កម្រិតកម្លាំង និងសញ្ញាឈប់។ ពាក្យសរសេរជាឡាតាំង Chap Kich និង Jeng Kong មិនត្រូវបានបង្ហាញនៅទីនេះថាជាវាក្យសព្ទផ្លូវការរបស់សហព័ន្ធឡើយ។ សួរគ្រូខ្មែរអំពីពាក្យដែលក្លិបប្រើ។ មេរៀនមួយថៃអាចជួយប្រៀបធៀបចលនា ប៉ុន្តែមិនជំនួសឈ្មោះឬបទបញ្ជារបស់គុនខ្មែរ។

រៀបចំខ្លួន មុនគិតពីការចាប់

មូលដ្ឋានជំហរត្រូវអាចកែទីតាំងបាន មិនមែនឈរប្រឈមគ្នាត្រង់ហើយរឹងមិនចលនា។ ជង្គង់ឆ្លើយតបនឹងការបោះជំហាន ហើយក្បាលនៅសមនឹងដងខ្លួន។ មិនឱនមើលជើងរហូតបាត់ទិដ្ឋភាព និងមិនងើយចង្ការខ្ពស់។ ពេលទទួលសម្ពាធស្រាលៗ អ្នកគួរនៅអាចដកដង្ហើម និងរំកិលជើង ដោយមិនឆ្លងជើងឬបត់ចង្កេះរហូតបាត់ទម្រង់។

ដៃនីមួយៗមានតួនាទី ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសការដាក់ជើងបាន។ បើមុំរបស់ដៃគូប្ដូរ ត្រូវរំកិលមូលដ្ឋានជំហរតាម មិនព្យួរទម្ងន់ខ្លួនលើករបស់ដៃគូ។ ស្មាមិនគួររឹតតឹងគ្រប់ពេល។ លំហាត់ដំបូងអាចគ្រាន់តែប៉ះដៃស្រាល និងដើរជំហានតូចៗ ដោយគ្មានការវាយឬបោះដួល។ គ្រូមើលថាជើងនៅតាមដងខ្លួនទាន់ឬអត់។

ដៃខាងក្នុងជាឱកាស មិនមែនចម្លើយគ្រប់ស្ថានភាព

មេរៀនពី Evolve ពិពណ៌នាការដាក់ដៃខាងក្នុង ការចាប់ក និងការប្ដូរទំនាក់ទំនងដៃ។ ការបានដៃនៅខាងក្នុងអាចជួយគ្រប់គ្រង ប៉ុន្តែតម្លៃវាអាស្រ័យលើលំនឹងនិងទីតាំង។ ការលូកដៃទាំងពីរខ្ពស់ដើម្បីឈ្នះទីតាំង អាចបើកខ្លួនឬធ្វើឱ្យជើងនៅក្រោយ។ ការចាប់គួរបម្រើគោលដៅចលនា មិនមែនជារង្វាន់ដែលត្រូវរក្សាទោះខ្លួនបាត់ជំហរ។

យល់ទីតាំងមួយចំនួនឱ្យច្បាស់

ការចាប់កដោយដៃមួយតាមវិធីដែលគ្រូអនុញ្ញាត អាចភ្ជាប់ជាមួយដៃម្ខាងគ្រប់គ្រងផ្នែកខាងលើរបស់ដៃគូ។ ក្នុងលំហាត់បច្ចេកទេស ត្រូវប៉ះស្រាល រក្សាកធម្មតា និងមិនកន្ត្រាក់ក្បាលចុះ។ ការដាក់កំភួនដៃខាងក្នុង និងការគ្រប់គ្រងដើមដៃត្រូវរក្សាកែងក្នុងមុំស្រួល។ ទីតាំងដែលភាគីទាំងពីរមានការគ្រប់គ្រងខ្លះៗ មិនមែនបរាជ័យទេ។ ត្រូវយល់មុខងារដៃ មុនចងចាំឈ្មោះទីតាំងច្រើន។

ការចាប់ពីរដៃលើផ្នែកកមិនមែនជាទីតាំងតែមួយដែលត្រូវស្វែងរករហូតទេ។ ការតាមចាប់បែបដដែលធ្វើឱ្យដៃគូអានបាន ហើយដៃទាំងពីររវល់នៅចំណុចតែមួយ។ ពេលប្ដូរ សាកកែដៃមួយដោយរក្សាដៃមួយទៀតមានតួនាទី និងយកជំហរត្រឡប់ជាមុន។ កុំចាក់ម្រាមដៃជាប់គ្នា ឬបង្វិលម្រាមដៃគូ។ គ្រូត្រូវបញ្ឈប់ការបង្វិលក ឬចាក់សន្លាក់ភ្លាម។

ប្រើជង្គង់ដោយមិនបោះបង់លំនឹង

ជង្គង់ត្រង់ទៅប៉ាវ

រៀនជង្គង់ត្រង់លើប៉ាវដែលរៀបចំសមស្រប មុនភ្ជាប់ជាមួយដៃគូដែលតស៊ូ។ ចាប់ផ្ដើមពីជំហរមាំ ឱ្យត្រគាកសម្របជាមួយជើង មិនបោះទ្រូងទៅក្រោយខ្លាំង ឬទាញក្បាលដៃគូមកបំពេញចម្ងាយ។ បន្ទាប់ពីលើកជង្គង់ ត្រូវដាក់ជើងត្រឡប់ទៅទីតាំងដែលអាចដើរឬការពារបាន។ ការយកជើងត្រឡប់ជាផ្នែកនៃបច្ចេកទេស មិនមែនជាចលនាបន្ថែមក្រោយការវាយទេ។

ផ្លូវជង្គង់កោង និងការប្ដូរជើង

ផ្លូវជង្គង់កោងឬឆៀងត្រូវរៀនលើប៉ាវមុន ដើម្បីស្គាល់មុំដែលមិនបង្ខំត្រគាកឬចង្កេះ។ កម្ពស់គោលដៅត្រូវសមនឹងអ្នកហាត់ មិនតម្រូវឱ្យបត់ខ្លួនខុសដើម្បីដល់។ ការប្ដូរជើងមុនប្រើជង្គង់បន្ថែមការងារផ្នែកជើងនិងចង្វាក់។ គួរបញ្ចូលក្រោយពេលអាចរក្សាលំនឹងជាមួយជង្គង់ធម្មតា មិនចាត់ទុកថាជាផ្លូវកាត់ទៅរកកម្លាំង។

ពេលភ្ជាប់ជង្គង់ជាមួយលំហាត់ជាគូ អាចគ្រាន់តែបង្ហាញចលនាដោយមិនប៉ះ ឬប៉ះស្រាលលើអាវការពារលំដាប់ដែលគ្រូជ្រើស។ លំហាត់បង្រៀននេះមិនមានជង្គង់ទៅក្បាល ឬទាញក្បាលចូលជង្គង់ទេ។ ការហាត់គឺសិក្សាទីតាំងនិងការសម្រេច មិនប្រកួតគ្នាថាអ្នកណាអាចមិនគោរពកម្រិតដែលបានព្រមព្រៀងបានច្រើនជាង។

ប្ដូរមុំ មុនបន្ថែមកម្លាំងទាញ

ជំហានតូចដែលកែទិសអាចមានប្រយោជន៍ជាងការទាញខ្លាំងត្រង់ៗ។ ចាប់ផ្ដើមដោយដើរជុំមុំតូចក្នុងចម្ងាយស្រួល និងរក្សាភាគីទាំងពីរឱ្យឈរមាំ។ បន្ទាប់មកគ្រូអាចបន្ថែមការតស៊ូមានកម្រិត។ មិនត្រូវបង្វិលលើជង្គង់ដែលជើងជាប់ដី លើកដៃគូឡើងក្នុងលំហាត់នេះ ឬកាច់កដើម្បីបង្ខំឱ្យប្ដូរទិស។

ការរំខានលំនឹងមិនដូចការបោះដួលទេ។ ក្នុងដំណាក់កាលដំបូង សាកធ្វើឱ្យដៃគូកែជើងតូចមួយដោយទាំងពីរនៅឈរ ជំនួសការជំរុញឱ្យទៅដល់ដី។ ត្រូវមានទីធ្លានិងកម្រាលសមរម្យ។ បច្ចេកទេសផ្ដួលក្នុងការប្រកួតត្រូវការមេរៀនដាច់ដោយឡែក ការរៀនដួល និងការយល់បទបញ្ជាកម្មវិធី។ បច្ចេកទេសដែលអនុញ្ញាតក្នុងកីឡាមួយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតដោយស្វ័យប្រវត្តិក្នុងគុនខ្មែរគ្រប់ប្រភេទទេ។

ការពារដោយយកជំហរត្រឡប់

ពេលចាប់ផ្ដើមបាត់ជំហរ ត្រូវស្គាល់វាឱ្យទាន់ពេល បន្ថយសម្ពាធ ហើយនាំជើងមកទ្រដងខ្លួនវិញ។ ប្រើការដាក់ដៃដែលសមស្រប ដើម្បីរកទីតាំងខាងក្នុង មិនទាញកដៃគូដោយកន្ត្រាក់។ អាចបំបែកលំហាត់ជាគូឱ្យសាមញ្ញ ដើម្បីសង្កេតថាការប្ដូរទំនាក់ទំនងដៃមួយណាជួយយកជំហរត្រឡប់។ មិនគួរឱ្យអ្នកហាត់ទ្រាំឈឺជាប់រហូតហើយហៅថាការរៀនការពារ។

ការចេញត្រូវរក្សាដៃការពារ និងឱ្យភាគីទាំងពីរមើលឃើញគ្នា មិនបែរខ្នងរត់។ សញ្ញាហាត់ឱ្យចេញក្នុងចលនាដែលកំពុងបន្ត ខុសពីសញ្ញាបំបែករបស់អាជ្ញាកណ្ដាល។ ក្នុងករណីក្រោយ ត្រូវលែង បង្កើតចម្ងាយតាមការណែនាំ និងរង់ចាំ។ មិនត្រូវបន្ថែមជង្គង់ឬកែងក្រោយបញ្ជា ទោះនៅជិតគ្នាក៏ដោយ។

តារាងលំហាត់ជាគូដែលមានគោលដៅច្បាស់

លំហាត់ខ្លីនីមួយៗគួរមានគោលដៅមួយ ហើយប្ដូរតួនាទីឱ្យទាំងពីរបានរៀន។ ពេលបង្កើនភាពពិបាក សាកបន្ថយការដឹងទិសជាមុន មិនបន្ថែមកម្លាំងនិងភាពស្មុគស្មាញក្នុងពេលតែមួយ។ អ្នកទើបហាត់មិនគួររឹតខ្លួនទាំងមូលគ្រប់វិនាទី។ ការតស៊ូដែលគ្រប់គ្រងបានគួរជួយឱ្យឃើញបញ្ហាជំហរ មិនលាក់បញ្ហាក្រោមការប្រជែងកម្លាំង។

កែបញ្ហាដែលអាចសង្កេតបាន

បើដៃទាញទៅមុខហើយជើងនៅក្រោយ បញ្ហាដំបូងគឺទីតាំង មិនមែនកម្លាំងដៃខ្សោយ។ បើអ្នកទប់ដង្ហើម ត្រូវបន្ថយល្បឿន។ បើជើងឆ្លងគ្នាពេលប្ដូរមុំ ជំហានអាចធំពេកឬលឿនពេក។ បើលើកជង្គង់ហើយសេ ត្រូវហាត់ការលើកនិងដាក់ជើងដោយឡែក។ ជ្រើសកំហុសមួយដែលឃើញច្បាស់ ហើយផ្ទៀងផ្ទាត់ការកែក្នុងលើកបន្ទាប់។

ការមិនស្រួលខ្លាំងមិនមែនជាភស្តុតាងថាកំពុងរៀនល្អទេ។ ការទាញកខ្លាំង ជង្គង់មិនគ្រប់គ្រង និងការតស៊ូយូររហូតហត់អាចធ្វើឱ្យបាត់គោលដៅបច្ចេកទេស។ គួរមានសញ្ញារៀបចំឡើងវិញដែលដៃគូទទួលយកដោយមិនជជែក។ ដៃគូដែលខ្លាំងជាងអាចបន្ថយសម្ពាធ និងបង្ហាញជំនាញតាមការគ្រប់គ្រង មិនចាំបាច់បង្ខំឱ្យអ្នកទន់ជាងបរាជ័យរាល់លើក។

ពិនិត្យបទបញ្ជានៃកម្មវិធីពិត

បទបញ្ជា KOMBAT Kun Khmer ថ្ងៃទី ១០ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០២៦ បែងចែកការចាប់ជិតដែលកំពុងវាយជង្គង់ កែង ឬរំខានលំនឹង ពីការចាប់យូរដោយគ្មានសកម្មភាព និងការចំបាប់ឬបោះដែលហាម។ វាមិនមែនជាបទបញ្ជាជំនួសគ្រប់កម្មវិធីនៅកម្ពុជាទេ។ ក្របខណ្ឌរបស់ IFMA និង ONE ក៏មានវិសាលភាពរបស់ខ្លួន។ អ្នកហាត់ត្រូវដឹងប្រភេទកីឡា ក្រុមអាយុ ឧបករណ៍ និងការណែនាំរបស់មន្ត្រីកម្មវិធីដែលនឹងចូលរួម។

ការចាប់បានទីតាំងល្អមិនមានន័យថាទទួលពិន្ទុដោយស្វ័យប្រវត្តិឡើយ។ ចៅក្រមប្រើលក្ខខណ្ឌជាក់ស្ដែងរបស់ការប្រកួត មិនវាយតម្លៃតាមសំឡេងទស្សនិកជនឬកេរ្តិ៍ឈ្មោះអ្នកប្រដាល់។ រូបថតដែលឃើញជង្គង់មួយក៏មិនបញ្ជាក់លទ្ធផល ភាពស្របច្បាប់ ឬដំណើរទាំងមូលនៃចលនានោះទេ។ ត្រូវបែងចែកការមើលបច្ចេកទេសពីការប្រកាសលទ្ធផល។

ធ្វើឱ្យការហាត់អាចបន្តបានយូរ

• កម្ដៅខ្លួនតាមលំដាប់ ហើយបន្ថែមការប៉ះបន្តិចម្ដង មិនចាប់ផ្ដើមដោយទាញកខ្លាំង។
• ព្រមព្រៀងកម្លាំង វិធីចាប់ និងសញ្ញាឈប់ មុនផ្គូផ្គងដៃគូ។
• ហាត់ជង្គង់លើប៉ាវដាច់ពីលំហាត់ទីតាំង រហូតដល់គ្រូអនុញ្ញាតឱ្យភ្ជាប់។
• កត់ត្រាជំហរ និងការសម្រេចចិត្ត មិនរាប់តែចំនួនជង្គង់។
• ឈប់ពេលឈឺ វិលមុខ បាត់ការគ្រប់គ្រង ឬមានការប៉ះមិនបានគ្រោង ហើយស្វែងរកការវាយតម្លៃសមស្របប្រសិនបើអាការៈបន្ត។

ភាពរីកចម្រើនអាចឃើញនៅពេលជើងរំកិលទាន់ជាងមុន ដៃខាងក្នុងត្រឡប់មកដោយមិនបាត់លំនឹង និងបញ្ឈប់បានត្រឹមត្រូវពេលឮបញ្ជា។ ភ្ជាប់ការរៀននេះជាមួយ បច្ចេកទេសកែងគុនខ្មែរ និង ការទាត់និងការគ្រប់គ្រងបន្ទុកហាត់ជើង។ គោលដៅគឺកីឡាដែលមានគ្រូណែនាំ និងអ្នកហាត់រៀនពីគ្នា មិនមែនការប្រកួតបង្ករបួសដែលអាចជៀសវាងបាន។