វីរបុរសគុនខ្មែរ៖ ចងចាំជើងឯក និងគ្រូប្រដាល់ឆ្លងជំនាន់

យុគដ៏អស្ចារ្យអាចមានការចងចាំច្រើនបែប

បើសួរអ្នកគាំទ្រខ្មែរខុសជំនាន់អំពីឆ្នាំដែលល្អបំផុតរបស់គុនខ្មែរ ចម្លើយមិនប្រាកដថាចាប់ផ្តើមដោយអ្នកប្រដាល់ដូចគ្នាទេ។ គ្រួសារមួយអាចចាំជើងឯកមុនឆ្នាំ១៩៧៥ គ្រួសារមួយទៀតចាំការមើលទូរទស្សន៍ជាមួយគ្នានៅភ្នំពេញ ហើយកីឡាករវ័យក្មេងអាចនឹកដល់គ្រូដែលបើកឱកាសឱ្យឡើងប្រកួត។ អនុស្សាវរីយ៍ទាំងនេះអាចមានតម្លៃរួមគ្នា ដោយមិនចាំបាច់បញ្ចូលទៅក្នុងសម័យផ្លូវការតែមួយដែលហៅថាយុគមាស។

នៅទីនេះ យុគមាសជាពាក្យបែបនិពន្ធសម្រាប់ភាពឆ្នើម និងឥទ្ធិពលដែលមនុស្សចងចាំ មិនមែនជាចន្លោះឆ្នាំសហព័ន្ធបានប្រកាស ឬតារាងចំណាត់ថ្នាក់គ្រប់សម័យទេ។ គោលបំណងគឺភ្ជាប់មនុស្សដែលស្គាល់អត្តសញ្ញាណទៅព្រឹត្តិការណ៍មានពេលវេលា ហើយរក្សាភាពខុសគ្នារបស់ពួកគេ។ ជើងឯកជាតិ អ្នកឈ្នះខ្សែក្រវាត់អន្តរជាតិ និងគ្រូដែលសហគមន៍គោរពមានស្នាដៃជាប់ទាក់ទង ប៉ុន្តែមិនដូចគ្នា។ បរិបទការងារធ្វើឱ្យតម្លៃរបស់ម្នាក់ៗកាន់តែច្បាស់។

អ៊ុំ រី បាន់៖ រឿងជើងឯកដែលឆ្លងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក

អ៊ុំ រី បាន់ ឬ Oum Ry Ban ជាស្ពានសំខាន់រវាងពិភពប្រដាល់ខ្មែរជំនាន់មុន និងសហគមន៍ក្រៅប្រទេសដែលជួយថែរក្សាការហ្វឹកហាត់។ Historical Society of Long Beach រំលឹកគាត់ជាជើងឯកប្រដាល់សេរី និងគ្រូដែលធ្វើការជាមួយយុវជន។ ការទៅរស់នៅ Long Beach ក្នុងឆ្នាំ១៩៨៦ និងការបង្កើតកន្លែងហាត់នៅឆ្នាំ១៩៨៧ ដាក់រឿងជីវិតក្រោយមកក្នុងសហគមន៍ជាក់លាក់ មិនមែនជារឿងនិរទេសទូទៅដែលគ្មានទីតាំងទេ។

ការរំលឹករបស់គាត់បង្ហាញដែរថាសតិកីឡាមានអ្វីខ្លះ។ ក្នុងបទសម្ភាសន៍ VOA ឆ្នាំ២០០៩ គាត់បានលើកឈ្មោះ Chea Sarak ជាគូប្រកួតមានមាឌធំជាង និងនឹកដល់ Chhoeun Chumnit, Chey Kuong និង Chey Bun Chhoeur។ រឿងនេះផ្តល់ឈ្មោះ និងទំនាក់ទំនងដល់ជំនាន់ចាស់។ ប៉ុន្តែវាមិនផ្តល់កាលបរិច្ឆេទ សន្លឹកពិន្ទុ និងលទ្ធផលពេញលេញនៃការប្រកួតជាច្រើនដងទេ ដូច្នេះមិនគួរបង្កើតរឿងគូសងសឹកបីលើកពីវាឡើយ។

គោរពប្រវត្តិផ្ទាល់មាត់ដោយមិនបង្កើតបញ្ជីលទ្ធផល

ការចងចាំពីការប្រកួតអាចពន្យល់ពីរបៀបដែលកីឡាករយល់ភាពក្លាហាន ទំហំរាងកាយ និងការរំពឹងទុករបស់សាធារណជន។ វាមានតម្លៃ ទោះបាត់ថ្ងៃជាក់លាក់ក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែសក្ខីកម្ម និងបញ្ជីប្រកួតអាជីពឆ្លើយសំណួរខុសគ្នា។ សក្ខីកម្មរក្សាបទពិសោធន៍បុគ្គល ខណៈបញ្ជីត្រូវការការប្រកួតអាចកំណត់បាន និងវិធីរាប់ស្របគ្នា។ ការដាក់តួលេខគ្រប់យ៉ាងពីការចងចាំជាទិន្នន័យបញ្ជាក់រួច អាចធ្វើឱ្យប្រវត្តិដែលមើលទៅលម្អិតបាត់ភាពជឿជាក់។

ប្រភពអំពីជើងឯកដំបូងរបស់ អ៊ុំ រី មិនយល់ស្របលើអាយុពិតប្រាកដទេ។ ភាពខុសគ្នានេះមិនលុបទីតាំងដែលគេគោរពក្នុងប្រដាល់ខ្មែរ ប៉ុន្តែបង្ហាញកន្លែងដែលអ្នកនិពន្ធមិនគួរបង្ខំឱ្យមានភាពប្រាកដ។ គោលការណ៍ដូចគ្នាអនុវត្តលើចំនួនប្រកួតធំៗដែលគេចែករំលែកតាមអ៊ីនធឺណិត។ យើងអាចពន្យល់ការជាជើងឯក ការបង្រៀន និងការរស់រាន ដោយមិនយកតួលេខមិនទាន់បញ្ជាក់មកធ្វើដូចជាមានលទ្ធផលផ្លូវការគ្រប់ប្រកួត។

សៀវភៅ I Am Oum Ry បោះពុម្ពឆ្នាំ២០២២ ដែលគាត់រៀបរាប់ទៅ Zochada Tat និង Addi Somekh បន្ថែមទិដ្ឋភាពមួយទៀត៖ កូនស្រីចូលរួមក្នុងការរក្សា និងផ្សព្វផ្សាយរឿង។ អ្នកបោះពុម្ពក៏រៀបរាប់ការត្រឡប់កម្ពុជានៅឆ្នាំនោះ។ កេរដំណែលដូច្នេះធ្វើដំណើរពីសង្វៀនចាស់នៅកម្ពុជាទៅកន្លែងហាត់នៅកាលីហ្វ័រញ៉ា ហើយត្រឡប់តាមសក្ខីកម្មគ្រួសារ និងការបង្រៀន។ វាមិនគ្រាន់តែជាពានដែលនៅសល់ក្នុងអតីតកាលទេ។

ការដាច់ខាតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រជាផ្នែកសំខាន់នៃរឿង

សម័យខ្មែរក្រហមបានផ្តាច់ជីវិត ស្ថាប័ន និងការបន្តវប្បធម៌។ រឿងអ្នករស់រានមិនមែនជាប្រវត្តិកីឡាធម្មតាដែលខ្វះមួយរដូវកាលទេ។ ពលកម្មបង្ខំ ការផ្លាស់ទី និងការបាត់បង់គ្រួសារបានផ្លាស់ប្តូរអ្នកដែលអាចបង្រៀន ទីកន្លែងអាចជួបជុំ និងឯកសារដែលនៅសល់។ ពេលកន្លែងហាត់ក្រោយមកប្រមូលមនុស្សវិញ ស្នាដៃអាចរួមមានការស្តារទីតាំងសង្គម មិនត្រឹមការបង្រៀនបច្ចេកទេស។

ប្រវត្តិនេះត្រូវការការពិចារណា។ បណ្ណសារបាត់មិនបញ្ជាក់ថាកីឡាករមិនធ្លាប់ចាញ់ទេ ហើយជីវិតសោកសៅមិនគួរត្រូវបានប្រើតុបតែងប្រវត្តិដែលខ្វះខ្លឹមសារ។ ក៏មិនត្រូវសន្មតថាគ្រូគ្រប់រូបជួបរឿងដូចអ្នករស់រានម្នាក់ទៀត។ រឿង អ៊ុំ រី មានអត្ថន័យព្រោះជារបស់គាត់ផ្ទាល់។ គ្រួសារផ្សេងអាចចាំផ្លូវជីវិតផ្សេងក្នុងមហន្តរាយជាតិដូចគ្នា។

ការងារគ្រូអាចមានអាយុវែងជាងចំណងជើងព័ត៌មាន

ឧទាហរណ៍ Long Beach ពង្រីកន័យនៃជោគជ័យកីឡា។ កន្លែងហាត់អាចឱ្យយុវជនរៀនជំនាញ ជួបមនុស្សពេញវ័យដែលស្គាល់សហគមន៍ និងបង្កើតការប្តេជ្ញាលើសពីការប្រកួតបន្ទាប់។ នេះមិនធានាថារាល់វគ្គប្រដាល់បង្កើតលទ្ធផលសង្គមជាក់លាក់ទេ។ វាពន្យល់ថាហេតុអ្វីសហគមន៍ចងចាំគ្រូច្រើនជាងចំនួនរូបជើងឯកលើជញ្ជាំង។

សម្រាប់អ្នកអាន KKB នៅបាត់ដំបង មេរៀនអនុវត្តបានគឺកត់ត្រាការងារនេះនៅពេលវាកំពុងកើតឡើង។ រក្សាឈ្មោះគ្រូ រយៈពេលបង្រៀន និងមនុស្សដែលអាចពន្យល់ការចូលរួម។ រូបថតបង្ហាត់បុកប៉ាវអាចក្លាយជាភស្តុតាងប្រវត្តិសាស្ត្រ បើមានបរិបទ។ បើគ្មានចំណងជើង វាអាចត្រូវចែកចាយជារូបមិនស្គាល់ឈ្មោះ ដើម្បីគាំទ្ររឿងណាមួយដែលអ្នកផ្សេងចង់និយាយ។

អេ ភូថង ជាអ្នកលេចធ្លោក្នុងជំនាន់ក្រោយ

អេ ភូថង ជាឈ្មោះសំខាន់ក្នុងការចងចាំគុនខ្មែរសម័យថ្មី ប៉ុន្តែមិនគួរដាក់គាត់ក្នុងជំនាន់អ្នកប្រដាល់មុនឆ្នាំ១៩៧៥ ទេ។ ប្រវត្តិរៀបរាប់ឆ្នាំកំណើតរបស់គាត់ជាឆ្នាំ១៩៧៥។ ភាពល្បីរបស់គាត់ស្ថិតនៅការអភិវឌ្ឍក្រោយមក ពេលកីឡាករខ្មែរក្លាយជាមុខស្គាល់តាមការបង្ហាញសាធារណៈ និងទូរទស្សន៍។ ការបង្រួមទសវត្សរ៍ជាច្រើនក្នុងបញ្ជីអនុស្សាវរីយ៍តែមួយអាចធ្វើឱ្យលំដាប់ជីវិតសូម្បីតែអ្នកល្បីមិនសមហេតុផល។

ឥទ្ធិពលគាត់ក៏ឃើញតាមគ្រួសារ និងការបង្រៀន មិនត្រឹមចំនួនប្រកួតដែលមានអ្នកអះអាង។ ប្រវត្តិផ្លូវការរបស់ ONE Championship បញ្ជាក់ថា អេ យ៉ានុត ជាកូនស្រី និងជាជើងឯក CTN ហើយបង្ហាញខ្លួនដំបូងក្នុងស្ថាប័ននោះនៅខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៥។ នាងពង្រីករឿងឱ្យលើសពីឈ្មោះឪពុក។ នាងជាអត្តពលិកមានបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ ហើយការចូល MMA តម្រូវឱ្យត្រៀមសម្រាប់ការប្រកួតប្រភេទផ្សេង។

រឿងគ្រួសារល្បីត្រូវរក្សាទាំងទំនាក់ទំនង និងភាពឯករាជ្យ។ កូនស្រីអាចធំឡើងជុំវិញក្លិប និងទទួលចំណេះដឹង ប៉ុន្តែនាងនៅតែត្រូវរៀន ប្រកួត និងសម្រេចចិត្តលើអាជីពខ្លួន។ លទ្ធផលនាងមិនត្រូវយកទៅបន្ថែមបញ្ជីឪពុក ហើយកេរ្តិ៍ឈ្មោះឪពុកមិនត្រូវជំនួសការយកចិត្តទុកដាក់លើការងារនាង។ កីឡាការិនីគួរនៅក្នុងស្នូលរឿង មិនមែនជាកថាខណ្ឌតុបតែងក្រោយបុរសទាំងអស់ទេ។

ថ្ងៃទី២៨ សីហា ២០០៨៖ ជំហានអន្តរជាតិច្បាស់លាស់

ព្រឹត្តិការណ៍ខ្លះអាចកំណត់ថ្ងៃច្បាស់ជាងការប្រកួតដែលនឹកឃើញពីវ័យកុមារ។ របាយការណ៍ពេលនោះកត់ថា វ៉ន វីវ៉ា និង មាស ចាន់ថា បានឈ្នះជើងឯកពិភពលោក ISKA នៅពហុកីឡដ្ឋានជាតិអូឡាំពិកភ្នំពេញថ្ងៃទី២៨ ខែសីហា ឆ្នាំ២០០៨។ កំណត់ហេតុអ្នកមើលទូរទស្សន៍ថ្ងៃដដែលក៏ពិពណ៌នាជ័យជម្នះទាំងពីរក្នុងការដណ្តើមជើងឯកប្រាំទឹក។ ថ្ងៃ ទីកន្លែង អង្គភាព និងអ្នកឈ្នះធ្វើឱ្យស្នាដៃមានព្រំដែនច្បាស់។

ភាពជាក់លាក់នេះមានប្រយោជន៍ជាងការអះអាងថាកម្ពុជាត្រូវបានពិភពលោកទាំងមូលទទួលស្គាល់ភ្លាមៗ។ កីឡាប្រយុទ្ធមានអង្គភាព និងក្បួនជាច្រើន។ ឈ្នះជើងឯក ISKA ជាស្នាដៃកំណត់នៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធនោះ។ មិនគួរបន្ថយតម្លៃព្រោះមានអង្គភាពផ្សេង ហើយក៏មិនគួរពង្រីកជាភាពលើសគេគ្រប់ក្បាច់គុន។ ឈ្មោះស្ថាប័ន និងព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់សម្រាប់ការពន្យល់ខ្សែក្រវាត់។

ទូរទស្សន៍ក៏ប្តូររបៀបចែករំលែកពេលវេលានោះ។ អ្នកគាំទ្រមិនចាំបាច់នៅក្នុងសង្វៀនដើម្បីចងចាំរាត្រីនោះទេ។ ការចាក់ផ្សាយឡើងវិញ សម្ភាសន៍ និងការបង្ហាញខ្លួនជាគ្រូក្រោយមកអាចរក្សាជើងឯកក្នុងជីវិតសាធារណៈ។ នេះជួយពន្យល់ថាហេតុអ្វីជំនាន់ខុសគ្នាភ្ជាប់យុគល្អនឹងអ្នកដែលខ្លួនឃើញញឹកញាប់ ជាជាងរង្វាស់គុណភាពបច្ចេកទេសតែមួយ។

ធន់ សុភា និងការងារបន្ទាប់ពីការប្រកួត

ក្នុងសម្ភាសន៍ SBM ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២២ ធន់ សុភា ពន្យល់ថាបង្រៀនសិស្សប្រហែល៥០នាក់ និងចង់បណ្តុះអ្នកបន្តវេន១០០នាក់។ តួលេខជាប់នឹងសម្ភាសន៍នោះ៖ ចំនួនទីមួយជាការប៉ាន់ស្មានដែលគាត់រាយការណ៍ ចំនួនទីពីរជាគោលដៅ។ អ្វីដែលមានន័យជាងគេគឺការរៀបរាប់ពីការគោរពសិស្ស និងពិភាក្សាកំហុសដោយមិនធ្វើឱ្យអាម៉ាស់។ ទាំងនេះជាគោលការណ៍គាត់បាននិយាយ មិនមែនលទ្ធផលត្រួតពិនិត្យគ្រប់វគ្គដោយអ្នកឯករាជ្យ។

ឧទាហរណ៍នេះបង្ហាញថាកេរ្តិ៍ឈ្មោះកីឡាអាចក្លាយជាការទទួលខុសត្រូវបង្រៀន។ ចេះធ្វើបច្ចេកទេសមិនមានន័យថាចេះពន្យល់ទៅអ្នកថ្មី យុវជនភ័យ ឬកីឡាករត្រឡប់ពីបរាជ័យភ្លាមៗទេ។ គ្រូត្រូវបម្លែងបទពិសោធន៍ទៅការណែនាំដែលមនុស្សម្នាក់ទៀតអាចប្រើ។ ឥទ្ធិពលនេះអាចមិនឃើញច្បាស់ដូចការឈ្នះមុនចប់ទឹក ប៉ុន្តែអាចប៉ះពាល់អាជីពមនុស្សច្រើនជាង។

ការបន្តក្នុងគ្រួសារជាផ្លូវមួយទៀត។ រឿងរបស់ ចាន់ រតនា ដែល ONE បានបង្ហាញ រៀបរាប់ឪពុក ចាន់ ប៊ុនធឿន ជាគ្រូយុទ្ធគុនខម។ មិនគួរយកនេះទៅអះអាងថាក្បាច់គុនខ្មែរគ្រប់ប្រភេទមានខ្សែគ្រូដូចគ្នា។ វាជាទំនាក់ទំនងជាក់លាក់ដែលចំណេះដឹងបានឆ្លងកាត់។ ប្រវត្តិសាស្ត្រមានភាពសម្បូរបែបពេលរក្សាភាពខុសគ្នា មិនបង្ខំគ្រប់សាលាឱ្យមានរឿងដើមតែមួយទេ។

ប្រៀបធៀបវីរបុរសដោយមិនបង្កើតចំណាត់ថ្នាក់សកល

ការប្រៀបធៀបជំនាន់មានប្រយោជន៍បំផុតពេលសំណួរជាក់លាក់។ នរណាប្រកួតជាមួយគូខ្លាំងញឹកញាប់ក្នុងរយៈពេលមួយ? នរណាបើកឱកាសក្រៅប្រទេស? នរណាបណ្តុះកីឡាករ ឬរក្សាសាលា? នរណាធ្វើឱ្យការប្រកួតស្ត្រីកាន់តែឃើញ? ចម្លើយអាចខុសគ្នា ហើយនេះជាចំណុចខ្លាំង ព្រោះទទួលស្គាល់ថាកីឡាលូតលាស់តាមការចូលរួមច្រើនបែប។

• បញ្ជាក់ជំនាន់ ក្បួនប្រកួត និងកម្រិតរបស់កីឡាករនីមួយៗ។
• បែងចែកចំនួនតាមការចងចាំពីលទ្ធផលដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រកួតបាន។
• ដាក់ឈ្មោះអង្គភាពពេលពិភាក្សាខ្សែក្រវាត់ជើងឯក។
• កុំបង្កើតរឿងគូសងសឹកច្រើនលើកពីគូប្រកួតតែមួយដែលគេរំលឹក។
• បញ្ចូលគ្រូ កីឡាការិនី និងសហគមន៍ក្រៅប្រទេសក្នុងប្រវត្តិ។

សូមអាន ប្រវត្តិកីឡាករ ដំណើរគ្រូបង្វឹក និង មគ្គុទ្ទេសក៍ប្រវត្តិសាស្ត្រ របស់ KKB ជារឿងភ្ជាប់គ្នា។ ការចងចាំយុគដ៏ល្អមិនមែនប្រកាសថាភាពឆ្នើមបានបញ្ចប់ទេ។ វាជាការយល់អ្វីដែលមនុស្សជំនាន់មុនបានបើកផ្លូវ រក្សាឈ្មោះដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងផ្តល់ប្រវត្តិដែលអាចពិនិត្យយ៉ាងហ្មត់ចត់ដល់អ្នកហាត់បច្ចុប្បន្ន។