ធីម សៀងហៃ៖ ចំណេះដឹងគុនខ្មែរពីកោះកុងដល់ប័រដូ

ចំណេះដឹងខេត្តដែលឆ្លងកាត់ព្រំដែន

ធីម សៀងហៃ បង្ហាញផ្លូវនៃការរីកចម្រើនគុនខ្មែរដែលមិនអាចវាស់តាមមេដាយតែប៉ុណ្ណោះ។ លោកមកពីគ្រួសារអ្នកប្រដាល់នៅកោះកុង ហើយបានក្លាយជាគ្រូនៅក្លិប The Temple ក្នុងទីក្រុងប័រដូ ប្រទេសបារាំង។ បទសម្ភាសន៍របស់លោកផ្តោតលើការណែនាំគុនខ្មែរដល់សិស្សដែលអាចស្គាល់កីឡាប្រយុទ្ធផ្សេងមុនរួចមកហើយ។ ការងារសំខាន់គឺធ្វើឱ្យចំណេះដឹងដែលទទួលពីគ្រួសារអាចចូលទៅដល់មនុស្សថ្មី តាមរយៈការបង្ហាញ ការកែចលនា និងការហាត់ជាមួយគ្នា។

ការធ្វើដំណើរទៅបារាំងមិនបានចាប់ផ្តើមជាគម្រោងបង្រៀនប្រដាល់ជាក់លាក់ទេ។ ក្នុងបទសម្ភាសន៍ជាមួយសារព័ត៌មានថ្មីៗនៅខែកុម្ភៈ២០២៣ លោករៀបរាប់ថាបានមកបារាំងនៅដើមឆ្នាំ២០១៩ ដើម្បីធ្វើការងារទូទៅ។ ការជួប Chhey Albert ដែលជាម្ចាស់ The Temple បានបើកឱកាសថ្មី។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលសាកល្បងបង្រៀន ការងារនេះក៏បន្តទៅជាកិច្ចសហការរយៈពេលវែង។

ឫសគ្រួសារនៅកោះកុង

សារព័ត៌មានថ្មីៗរៀបរាប់ឪពុករបស់លោក ធីត ផល្លា និងពូរបស់លោក ធីត សុវណ្ណគិរី ជាអ្នកបន្តចំណេះដឹងដ៏សំខាន់។ សេចក្តីរាយការណ៍មួយទៀតរបស់ Cambodianess ពណ៌នាថាផល្លាបង្រៀននៅ Noble Sports Center ក្នុងភ្នំពេញ ហើយបញ្ជាក់ថាកូនប្រុសធ្វើការនៅប័រដូ។ ទំនាក់ទំនងនេះធ្វើឱ្យមើលឃើញខ្សែបន្តចំណេះដឹងរវាងខេត្ត រាជធានី និងទីក្រុងនៅអឺរ៉ុប។

ការធំធាត់ក្នុងគ្រួសារប្រដាល់មានន័យថាមនុស្សអាចរៀនតាមការមើល ការធ្វើឡើងវិញ និងការទទួលពាក្យកែតម្រូវ មុនមានឈ្មោះនៅលើផ្ទាំងផ្សព្វផ្សាយ។ ជីវិតរបស់សៀងហៃធ្វើឱ្យការងារស្ងាត់ៗនេះមានភាពច្បាស់។ ការងារគ្រូគួរត្រូវបានមើលជាការងារសំខាន់ផ្ទាល់ខ្លួន មិនមែនជាផ្នែកបន្ថែមតូចមួយក្រោយការប្រកួតទេ។ អ្នកដែលធ្វើឱ្យសិស្សថ្មីយល់ពីជំហរនិងចម្ងាយ កំពុងបង្កើតមូលដ្ឋានសម្រាប់អនាគតកីឡា។

ពីការធ្វើចលនាទៅការពន្យល់ចលនា

ការបង្រៀននៅបរទេសតម្រូវឱ្យគ្រូសម្របការពន្យល់តាមបទពិសោធន៍អ្នករៀន។ អ្នកថ្មីអាចត្រូវការយល់ពីចម្ងាយមុនរៀនក្បាច់បន្តបន្ទាប់ស្មុគស្មាញ។ អ្នកដែលធ្លាប់ហាត់កីឡាផ្សេងអាចត្រូវការបែងចែកទម្លាប់ចាស់ពីរបៀបរបស់គុនខ្មែរ។ គ្រូអាចបង្ហាញយឺតៗ ឱ្យសិស្សសាកល្បង ហើយកែតម្រូវម្ដងទៀត។ នេះជាតម្លៃអប់រំដែលមិនអាចសន្និដ្ឋានពីភាពខ្លាំងរបស់អ្នកប្រដាល់តែប៉ុណ្ណោះ។

ពេលវេលាដែលជួយយល់ផ្លូវអាជីព

សិស្សដែលមានប្រភពចម្រុះ

Cambodianess រាយការណ៍នៅខែវិច្ឆិកា២០២៣ ថាសៀងហៃបានបង្រៀនមនុស្សជាងប្រាំមួយរយនាក់ ដោយលើកឡើងអ្នករៀនមកពីបារាំង សេណេហ្គាល់ ម៉ារ៉ុក និងអាល់ហ្សេរី។ អាយុដែលបានរៀបរាប់មានពីប្រាំមួយដល់ហុកសិបឆ្នាំ។ ចំនួននេះសំដៅបទពិសោធន៍សរុបដែលលោកបានប្រាប់នៅពេលនោះ មិនមែនចំនួនសមាជិកកំពុងហាត់ក្នុងរដូវបច្ចុប្បន្នទេ។ ចំណុចគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍គឺវិសាលភាពអ្នករៀនដែលលើសពីសហគមន៍ខ្មែរតែមួយ។

អ្នកខ្លះចង់ហាត់សុខភាព អ្នកខ្លះចង់ស្គាល់ប្រដាល់អាស៊ី ហើយអ្នកខ្លះអាចចង់ឈានទៅការប្រកួត។ អ្នកហាត់កម្សាន្តក៏មានតួនាទីផ្សព្វផ្សាយដែរ ព្រោះពួកគេស្គាល់គ្រូខ្មែរ រៀនហៅឈ្មោះកីឡាឱ្យត្រឹមត្រូវ និងយល់ការងារមុនឡើងសង្វៀន។ ទស្សនិកជនអន្តរជាតិមិនកើតឡើងតាមការផ្សាយទូរទស្សន៍តែមួយមុខទេ ប៉ុន្តែតាមការជួបគ្នាធម្មតាក្នុងបន្ទប់ហាត់ផងដែរ។

បទសម្ភាសន៍ក៏រៀបរាប់បណ្ដាញសង្គមជាវិធីដែលមនុស្សស្គាល់ក្លិប។ រូបភាពឬវីដេអូខ្លីអាចទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ដំបូង ប៉ុន្តែការបន្តមកហាត់អាស្រ័យលើបទពិសោធន៍ពេលចូលថ្នាក់។ ការស្វាគមន៍ ការពន្យល់ និងការកែចលនាដែលសិស្សអាចយល់បាន ធ្វើឱ្យចំណាប់អារម្មណ៍បណ្តោះអាសន្នក្លាយជាការរៀនយូរអង្វែង។

គ្រូដែលនៅមានទំនាក់ទំនងជាមួយសង្វៀន

សារព័ត៌មានកម្ពុជាថ្មីនៅខែមិថុនា២០២៤ រាយការណ៍ថាសៀងហៃឈ្នះដោយពិន្ទុលើគូប្រកួតឈ្មោះ Mazouz ដើម្បីទទួលខ្សែក្រវាត់គុនខ្មែរទម្ងន់៥៤គីឡូក្រាមនៅបារាំង។ សេចក្តីរាយការណ៍មួយទៀតរៀបរាប់ជ័យជម្នះដោយពិន្ទុក្រោយប្រាំទឹកលើ Yanis Soualili។ ព័ត៌មានទាំងនេះបង្ហាញសកម្មភាពប្រកួត ប៉ុន្តែមិនផ្តល់ព័ត៌មានពេញលេញអំពីស្ថាប័នទទួលស្គាល់គ្រប់ខ្សែក្រវាត់ឡើយ។

ការបង្រៀននិងការប្រកួតប្រើចំណេះដឹងដូចគ្នាក្នុងបរិបទខុសគ្នា។ ក្នុងថ្នាក់ គ្រូអាចបញ្ឈប់ចលនា ពន្យល់ និងឱ្យសិស្សធ្វើឡើងវិញ។ នៅសង្វៀន អ្នកប្រដាល់ត្រូវសម្រេចចិត្តពេលគូប្រកួតកំពុងឆ្លើយតប។ ការមានតួនាទីទាំងពីរបង្ហាញថាការងាររបស់សៀងហៃស្ថិតក្នុងបរិស្ថានកីឡាដែលមានចលនា មិនមែនត្រឹមការបង្ហាញវប្បធម៌ដែលដាច់ចេញពីការប្រកួតទេ។

ការងារគ្រូក៏ត្រូវការសិស្សដែលមកទៀងទាត់។ អ្នកដែលចេះគ្រប់គ្រងកម្លាំងនិងរក្សាជំហរអាចជួយដៃគូឱ្យហាត់បានល្អ។ ការហ៊ានសាកក្បាច់ថ្មីគួរដើរជាមួយការទទួលពាក្យកែតម្រូវ។ សម្រាប់ថ្នាក់ដែលមានអាយុនិងបទពិសោធន៍ចម្រុះ ការសម្របកម្រិតសំខាន់ជាងការឱ្យគ្រប់គ្នាធ្វើដូចគ្នាទាំងអស់។ ចំណេះដឹងពីកោះកុងរស់នៅក្នុងប័រដូតាមរយៈការងារលម្អិតនិងការអត់ធ្មត់បែបនេះ។

ឱ្យគេហៅឈ្មោះគុនខ្មែរដោយយល់ច្បាស់

ក្នុងបទសម្ភាសន៍ឆ្នាំ២០២៣ សៀងហៃចង់ឱ្យមនុស្សស្គាល់ឈ្មោះគុនខ្មែរច្បាស់ ជំនួសការហៅប្រដាល់គ្រប់ប្រភេទក្នុងតំបន់ថាមួយថៃ។ គោលបំណងនេះអាចពន្យល់ដោយគោរពប្រពៃណីអ្នកជិតខាង។ ឈ្មោះត្រឹមត្រូវធ្វើឱ្យឃើញគ្រួសារ គ្រូ និងសហគមន៍កម្ពុជាដែលរក្សាចំណេះដឹង។ ការផ្សព្វផ្សាយមិនចាំបាច់បន្ទាបតម្លៃកីឡាផ្សេង ដើម្បីឱ្យកីឡារបស់ខ្លួនទទួលការទទួលស្គាល់ឡើយ។

ការរក្សាអត្តសញ្ញាណក៏មិនមានន័យថាត្រូវអះអាងថាគ្រប់ចលនាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ប្រទេសតែមួយ។ អ្វីដែលមានប្រយោជន៍គឺការពន្យល់ឫស ប្រពៃណី និងច្បាប់ដែលប្រើក្នុងការហាត់ឬការប្រកួត។ ឈ្មោះកីឡាគួរត្រូវបានបង្រៀនជាមួយជំហរ ចម្ងាយ និងការគ្រប់គ្រងខ្លួន។ នោះធ្វើឱ្យវប្បធម៌និងបច្ចេកទេសជាប់ទាក់ទងគ្នា។

ចំណុចសម្រាប់អ្នករៀននិងអ្នករៀបចំកម្មវិធី

• សួរកាលវិភាគបង្រៀនបច្ចុប្បន្នពីក្លិបដោយផ្ទាល់។
• បែងចែកចំនួនអ្នកធ្លាប់រៀនពីចំនួនសមាជិកក្នុងមួយរដូវ។
• ពិនិត្យច្បាប់និងស្ថាប័នមុនប្រើឈ្មោះជើងឯកណាមួយ។
• បែងចែកគូប្រកួតដែលបានប្រកាសពីលទ្ធផលដែលបានបញ្ជាក់។

សៀងហៃភ្ជាប់គ្រួសារប្រដាល់តាមខេត្តទៅនឹងបន្ទប់ហាត់អន្តរជាតិ។ រឿងរបស់លោកជារឿងគ្រូម្នាក់ សិស្សជាច្រើន និងចំណេះដឹងដែលឆ្លងព្រំដែនដោយមិនផ្តាច់ឫសកម្ពុជា។ ការងារប្រចាំថ្ងៃនោះជាផ្នែកសំខាន់នៃវត្តមានគុនខ្មែរនៅអឺរ៉ុប។