ផាវ ភឿត៖ ពីសង្វៀនទូរទស្សន៍ដល់ការបង្រៀនគុនខ្មែរ

អ្នកបញ្ជូនចំណេះដឹងក្រៅពន្លឺសំខាន់

ផាវ ភឿត ដែលមានការសរសេរឈ្មោះឡាតាំងថា Phav Phoeuk ឬ Phav Phoeut ជាបុគ្គលម្នាក់ដែលជួយឱ្យឃើញមូលដ្ឋានទូលំទូលាយនៃគុនខ្មែរលើសពីម្ចាស់ខ្សែក្រវាត់ល្បីៗ។ ប្រវត្តិឯកទេសភ្ជាប់ចំណុចចាប់ផ្ដើមជាមួយបាត់ដំបង ព័ត៌មានប្រកួតចាស់បង្ហាញក្លិបនៅព្រះវិហារ ហើយព័ត៌មានក្រោយមកដាក់ឈ្មោះលោកក្នុងគម្រោងបង្រៀនសិស្សសាលា។ ទាំងនេះជាដំណាក់កាលពីការប្រកួតទៅការចែករំលែកបទពិសោធន៍។

អតីតអ្នកប្រដាល់អាចមានតម្លៃសម្រាប់ជំនាន់ថ្មីតាមរបៀបផ្សេងៗ។ ខ្លះបង្កើតក្លិប ខ្លះជួយហ្វឹកហាត់ ហើយខ្លះចូលរួមសកម្មភាពនាំកីឡាទៅអ្នកចាប់ផ្ដើម។ រឿងរបស់ភឿតស្ថិតក្នុងការបន្តចំណេះដឹងដែលមិនចាំបាច់ត្រូវមានតួនាទីធំជាមុន។ ការមានឈ្មោះក្នុងក្រុមគ្រូស្ម័គ្រចិត្តធ្វើឱ្យអតីតកាលសង្វៀនក្លាយជាធនធានក្នុងបរិយាកាសអប់រំ។

ពីបាត់ដំបងទៅសម្ព័ន្ធនៅព្រះវិហារ

ប្រវត្តិដែលប្រមូលក្រោយមកនិយាយពីការចាប់ផ្ដើមហាត់នៅពន្លឺសាមគ្គី ខេត្តបាត់ដំបង ក្នុងឆ្នាំ 1999។ ព័ត៌មានឆ្នាំ 2011 ដាក់លោកជាតំណាងក្លិបកងពលអន្តរាគមន៍លេខបីនៅព្រះវិហារ។ ទីតាំងទាំងពីរមានតួនាទីផ្សេងគ្នាក្នុងរឿងជីវិត មួយជាចំណុចចាប់ផ្ដើមដែលត្រូវបានរំលឹក មួយទៀតជាសម្ព័ន្ធដែលមានក្នុងព័ត៌មានប្រកួតនៅពេលនោះ។ មិនគួរបញ្ចូលឱ្យក្លាយជាក្លិបតែមួយទេ។

ដំណើរបែបនេះជួយបង្ហាញទំនាក់ទំនងរវាងមូលដ្ឋានកីឡាតាមខេត្ត និងសង្វៀនទូរទស្សន៍។ កីឡាករដែលអ្នកមើលឃើញត្រឹមពីរបីទឹកមានជីវិតត្រៀមខ្លួន និងទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកគាំទ្រនៅពីក្រោយ។ ការធ្វើដំណើរឆ្លងតំបន់មិនមែនត្រឹមចម្ងាយទេ ប៉ុន្តែអាចមានការជួបមិត្តរួមហាត់ និងរចនាសម្ព័ន្ធថ្មី។ ការរីកចម្រើនរបស់មនុស្សម្នាក់អាចមានទីកន្លែងជាច្រើនចូលរួម។

ការចាញ់ជាផ្នែកនៃបទពិសោធន៍

កោះសន្តិភាពបានរាយការណ៍ពីការប្រកួត CTN ថ្ងៃទី 2 ខែតុលា ឆ្នាំ 2011 ដែលភឿតចាញ់ពិន្ទុ ម៉ន គឹមឡុង។ ព័ត៌មានក៏រំលឹកសម្ព័ន្ធព្រះវិហាររបស់លោក។ ការចាញ់មួយនេះគួរមានកន្លែងក្នុងរឿងរ៉ាវដោយត្រង់ទៅត្រង់មក ព្រោះជីវិតអ្នកប្រដាល់មិនមានតែជ័យជម្នះ។ ការខិតខំ និងលទ្ធផលមិនតែងតែដើរតាមអ្វីដែលអ្នកប្រកួតសង្ឃឹម។

បទពិសោធន៍ចាញ់មិនបញ្ជាក់ដោយស្វ័យប្រវត្តិថាមនុស្សម្នាក់មានទស្សនៈបង្រៀនបែបណាទេ។ តម្លៃដែលអាចបញ្ជូនទៅអ្នករៀនស្ថិតនៅលើការយល់ពីរបៀបតាំងចិត្តឡើងវិញ។ យុវជនត្រូវរៀនថាការបាត់ពិន្ទុមិនមែនជាការកាត់ក្ដីលើតម្លៃជីវិតទាំងមូល។ ការត្រឡប់ទៅហាត់ និងស្ដាប់មតិក្រោយការប្រកួតជាផ្នែកនៃការធំឡើងដែលអ្នកមានបទពិសោធន៍អាចជួយពន្យល់បាន។

ការបន្តពីសង្វៀនមួយទៅមួយ

ព័ត៌មានខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2011 បានប្រកាសការជួប ថៃ ប៊ុនហាន ក្នុងកម្មវិធី CTN ថ្ងៃទី 26 វិច្ឆិកា។ ការប្រកាសនេះបង្ហាញថាភឿតនៅក្នុងផ្លូវប្រកួតពេលនោះ ប៉ុន្តែមិនត្រូវយកជាលទ្ធផលនៃការប្រកួតដែលបញ្ចប់ឡើយ។ ក្នុងរឿងរួម វាបង្ហាញជីវិតអ្នកប្រដាល់ដែលត្រូវបន្តរៀបចំខ្លួនសម្រាប់គូថ្មី និងការរំពឹងទុកថ្មី មិនថាអ្នកទស្សនាចងចាំរាត្រីណាខ្លះ។

ការបន្តបែបនេះជាមូលហេតុមួយដែលបទពិសោធន៍គ្រូមិនគួរវាស់តាមពាន និងខ្សែក្រវាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ការស្គាល់ការត្រៀមខ្លួន ការធ្វើដំណើរ និងការប្រែប្រួលជាផ្នែកនៃចំណេះដឹង។ តែការបញ្ជូនវាទៅអ្នកដទៃនៅតែទាមទារការអត់ធ្មត់ និងការពន្យល់។ អតីតកាលផ្ដល់វត្ថុធាតុឱ្យគ្រូ ហើយការបង្រៀនធ្វើឱ្យវាអាចប្រើប្រាស់បានសម្រាប់មនុស្សថ្មី។

ការចូលរួមក្នុងសាលារៀន

របាយការណ៍ CamboJA ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2024 បានដាក់ឈ្មោះផាវ ភឿត ក្នុងក្រុមគ្រូស្ម័គ្រចិត្តនៃគម្រោង KKIF នៅវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្ថិ ជាមួយគ្រូនិងអតីតអ្នកប្រដាល់ផ្សេងៗ។ ការចូលរួមនេះជាចំណុចច្បាស់នៃតួនាទីបង្រៀន។ វាធ្វើឱ្យរឿងលោកផ្លាស់ពីការរំលឹកលទ្ធផលចាស់ទៅការចូលរួមជាមួយអ្នករៀននៅក្នុងបរិយាកាសថ្មី។

សិស្សសាលាមានគោលដៅមិនដូចអ្នកត្រៀមប្រកួតអាជីពទាំងអស់ទេ។ អ្នកខ្លះចង់មានកម្លាំង អ្នកខ្លះចង់ស្គាល់វប្បធម៌ ឬធ្វើសកម្មភាពជាមួយមិត្ត។ ការទទួលគោលដៅច្រើនបែបធ្វើឱ្យគុនខ្មែរចូលដល់មនុស្សទូលំទូលាយ ដោយមិនតម្រូវឱ្យគ្រប់គ្នាឡើងសង្វៀន។ គ្រូមានបទពិសោធន៍ត្រូវសម្របការពន្យល់ឱ្យសមនឹងអ្នកដែលមិនទាន់ស្គាល់បរិយាកាសប្រកួត។

ព័ត៌មានគម្រោងក៏បង្ហាញសារៈសំខាន់នៃគោលដៅអប់រំ។ ការគ្រប់គ្រងខ្លួន និងការគោរពមិត្តរួមហាត់មានតម្លៃដូចការធ្វើចលនាត្រឹមត្រូវ។ ការបង្រៀនត្រូវភ្ជាប់ជំនាញរាងកាយជាមួយការទទួលខុសត្រូវ មិនមែនធ្វើឱ្យការប្រើកម្លាំងក្លាយជាគោលដៅ។ ការមានគ្រូជំនាន់មុនជួយឱ្យអ្នករៀនជួបមនុស្សដែលស្គាល់ការទាមទាររបស់កីឡាដោយផ្ទាល់។

ដំណាក់កាលក្នុងរឿងជីវិត

តម្លៃរបស់អ្នកជំនាន់មុន

• មូលដ្ឋានតាមខេត្តចូលរួមបង្កើតអ្នកដែលឡើងសង្វៀនទូរទស្សន៍នៅរាជធានី។
• ការចាញ់ជាផ្នែកនៃផ្លូវកីឡា មិនមែនជារឿងដែលត្រូវលុបបាត់។
• គុនខ្មែរក្នុងសាលាអាចបម្រើគោលដៅផ្សេងពីអាជីពអ្នកប្រដាល់។
• គ្រូស្ម័គ្រចិត្តជួយឱ្យចំណេះដឹងពីអ្នកចាស់ទៅដល់ជំនាន់ចាប់ផ្ដើមថ្មី។

រឿងរបស់ផាវ ភឿត បង្ហាញថាការបន្តកីឡាត្រូវការមនុស្សជាច្រើនកម្រិត មិនមែនតែអ្នកកាន់ខ្សែក្រវាត់ទេ។ អតីតអ្នកប្រដាល់ដែលជួយអ្នកចាប់ផ្ដើមឱ្យយល់ការហាត់មានមុខងារសំខាន់ក្នុងប្រព័ន្ធតែមួយ។ ពេលការប្រកួតចាស់ក្លាយជាអតីតកាល បទពិសោធន៍នៅតែធ្វើដំណើរបន្តតាមការណែនាំ និងការចូលរួមជាមួយសហគមន៍។ ការយកពេលវេលាមកជួយអ្នករៀនថ្មីក៏ជាការថែរក្សាបេតិកភណ្ឌកីឡាតាមរបៀបដែលអាចមើលឃើញក្នុងសហគមន៍។ នេះជាតម្លៃដែលមិនត្រូវការពន្លឺព័ត៌មានធំៗដើម្បីមានអត្ថន័យ។